#10: Luilekkerlandmoe

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Lieve Roos,


Na al die mislukte pogingen elkaar telefonisch te pakken te krijgen lucht ik m’n hart maar bij je via een blog. Het is niet hetzelfde, en ik zal je blijven bellen met de hoop dat we elkaar toch telefonisch kunnen spreken, maar het is in ieder geval een begin.


Ik merk de laatste dagen dat de onrust die ik soms kan hebben weer de kop opsteekt. Steeds vaker betrap ik mezelf erop online naar vacatures te zoeken of te dagdromen over alle mogelijk projecten die ik zou kunnen gaan doen. Elke dag is er wel een of ander plan dat erom vraagt uitgezocht te worden. In Istanbul een motor kopen en daarmee terug naar huis rijden, op een Grieks eiland een bouwval kopen en een klein boetiekhotel beginnen, met een interrail pas via oost europa terugreizen naar Nederland, terug naar Albanië en ‘the Princess of Amsterdam’ waarmaken. Ideeën genoeg maar keuzes maken ho-maar.


De laatste tien jaar is er altijd een project geweest, of in ieder geval een plan voor “erna”. Na de middelbare school was dat Hotelschool, tijdens Hotelschool werkte je van fase naar stage en na Hotelschool stond er een reis in het verschiet. Na die reis plande ik al gauw een volgende reis en daarna stond een eerste echte baan op de planning. Toen ik daar vastliep werd er weer een reis gepland en daarna zou ik meer relevante werkervaring opdoen in de ICT. Toen dat door mama’s ziekte in een stroomversnelling kwam ben ik ergens de draad kwijtgeraakt. Nu ik weer op reis ben heb ik het idee de draad weer te hebben opgepakt. De bol met garen waar die draad vandaan komt ben ik op dit moment alleen even uit het oog verloren.


Dus ja, wat nu? Lekker genieten van het moment en je vooral geen zorgen maken is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende advies. Accepteer het niet-weten en omarm de onrust. Dat is althans precies wat ik ga proberen. Vermoedelijk is de grootste oorzaak van deze onrust de overdaad aan ontspanning. De laatste tijd lijkt deze “reis” wel een aaneenschakeling van vakanties en misschien ben ik wel gewoon luilekkerland moe.


Welk luilekkerland? Nou voornamelijk Griekenland. Nadat ik met Lim via Corfu de grens naar Griekenland ben overgestoken hebben we nog een paar dagen in Preveza doorgebracht. Daar hebben we uiteindelijk afscheid genomen, Lim ging terug naar Amsterdam en het openbaar vervoer liet mij geen andere keus dan naar Korinthe te gaan. Korinthe zelf was geen denderende plaats en het feit dat ik de enige persoon in het hostel was droeg ook niet bij aan de ervaring. Na een nachtje daar te hebben geslapen heb ik de bus gepakt en Pierre weer opgezocht die zich een paar uur zuidelijker bevond. Na met hem een paar dagen op het strand van Koroni te hebben doorgebracht was het tijd om Lola op te halen in Athene, deze keer werd ik netjes met de camper afgeleverd en was ik gelukkig niet afhankelijk van het openbaar (want hoe vaak heb ik al geschreven dat dat zo tegenvalt?).


Over Athene kan ik kort maar krachtig zijn. Het nachtleven is top. De cocktails zijn vernieuwend en het lijkt alsof alle knappe Griekse mannen zich in de hoofdstad hebben verzameld. Na hier twee nachten grondig kennis mee te hebben gemaakt waren wij wel toe aan strand, zon, zee en vooral heel veel rust. En dat is wat we kregen met een bezoek aan Egina. Egina is een eilandje wat met name door Atheners wordt bezocht en dan met name in het hoogseizoen of in het weekend, precies niet wanneer wij er waren dus. Omdat we ook wel wat van het eiland wilde zien huurde we een scooter. Het werd de meest gammele scooter die ik ooit in mijn leven zou zien (serieus ik denk niet dat het ooit erger kan worden) maar hij bracht ons van A naar B. Egina is klein, zo’n 15 bij 10 km, dus in een dag hadden we het ook wel kunnen zien. Maarja, luilekkerland betekent je tijd nemen voor dingen dus wij hebben twee dagen lang op deze oncomfortabele scooter doorgebracht. Verder hebben we vooral veel boeken (en tijdschriften) gelezen, geluierd, gegeten, en natuurlijk gedronken.


Inmiddels zitten we weer op de ferry naar Athene omdat deze hoofdstad meer aandacht verdiend dan we het in eerste instantie hebben gegeven. Over drie dagen zal ook Lola me verlaten (maar inmiddels ben ik superpro in afscheid nemen) en reis ik af naar Lesvos om vrijwilligerswerk te doen bij Becky’s Bathhouse (www.beckysbathhouse.com).


Wat me daarna te wachten staat weet ik dus nog niet maar ik beloof je dat je de eerst bent die het hoort zodra er een nieuw project is.


Ik mis je en hou je taai.


Dikke knuf,

Poek




86 keer bekeken2 reacties

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.