Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.

#11: Werkelijk vijf dagen per week

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Lieve Merel,


Voor het eerst sinds mijn afstuderen werk ik weer vijf dagen per week, en ik moet zeggen dat is best even wennen. Zoals je weet ben ik altijd al een promotor geweest van de (maximaal) vierdaagse werkweek, en sinds ik Rutger Bregman’s ‘Gratis geld voor iedereen’ heb gelezen (mag ik iedereen adviseren dit boek te lezen a.u.b.) ben ik hier alleen nog maar meer van overtuigd geraakt. Ik ben benieuwd of jij hem al uit hebt en je contract naar beneden hebt laten bijstellen…

Anyway. Na 28 lentes ken ik mezelf een beetje en weet ik inmiddels dat hoe stelliger ik ergens van overtuigd ben hoe groter de kans is dat het tegendeel gebeurt. En hier zit ik dus, op Lesbos, en voorzie ik vijf dagen per week vrouwen en kinderen van schone en veilige douches. Gelukkig ben ik niet in loondienst maar doe ik alles op vrijwillige basis, op die manier past het toch nog binnen mijn overtuiging.


Toen ik ruim drie weken geleden op Lesbos aankwam had ik het idee twee weken lang vrijwilligerswerk te doen. Via workaway had ik Becky’s Bathhouse gevonden, een organisatie die vrouwen en kinderen helpt door hen veilige en schone omgeving te bieden waarin ze kunnen douchen. Het badhuis ligt op een rustige locatie direct aan zee en op zo’n 10 minuten rijden van Moria (het grootste vluchtelingenkamp van Europa). Drie keer per dag rij ik naar Moria en laad ik de acht persoons bus vol met de vrouwen en kinderen die ik eerder die week van een ticket heb voorzien. In het badhuis bieden we ze koffie, thee en fruit aan en voorzien we iedereen van een grote handdoek, zeep en shampoo (gesponsord door Lush) en schoon ondergoed en een BH. Van dat laatste hebben we niet veel en we zijn dus ook heel blij met jullie donatie! We hebben een grote kaptafel staan waar crèmes gesmeerd worden, haren geföhnd en geborsteld en nagels gelakt. Ondertussen entertainen wij het kroost en ik moet bekennen dat dat me erg goed afgaat, gelukkig maar want als tía zal ik die skill hard nodig hebben.


Naast de reguliere bezoekers ontvangen we ook families met schurft die zijn doorverwezen door Artsen zonder Grenzen. Schurft is een groot probleem onder vluchtelingen en is moeilijk te bestrijden omdat de hygiëne in het kamp te wensen overlaat. Van deze gezinnen wassen we daarom ook alle kleding en we helpen ze met het aanbrengen van de medicatie. Het komt geregeld voor dat gezinnen met maar een plastic tas aan komen zetten, daar zit dan alle kleding in die ze bezitten. Sinds ik hier ben heb ik dan ook geen een keer meer geklaagd over het backpackers probleem van altijd hetzelfde aan hebben.


Naast het werken in het badhuis is er af en toe ook wel tijd voor wat ontspanning. Na werk nemen we regelmatig een duik in zee om even af te koelen. ‘s Avonds eten we gezamelijk en kijken we soms een aflevering van Black Mirror in de personeelsflat, in het weekend wagen we soms een dansje en huren we een auto om het eiland te verkennen. Omdat ik hier wat langer blijf probeer ik weer een beetje te sporten. Er is damesvoetbaltraining voor vluchtelingen waar ik mee kan doen, en af en toe probeer ik een rondje hard te lopen. Dat gaat me de ene keer beter af dan de andere keer maar ik heb nu ontdekt (geleerd uit ervaring) dat ik het best ‘s avonds een paar rondjes in het stadion kan rennen en niet midden op de dag door de stad. (Duh!)


Ik hoop je de volgende keer meer te kunnen vertellen over de politieke situatie en de omstandigheden voor vrijwilligers want dat is ook een wereld apart. En hopelijk kan ik dan ook wat meer foto’s toevoegen want op dit moment heb ik weinig beeldmateriaal. Je hoort het, ik heb het druk zat hier ;).


Dikke knuffel van mij en doe iedereen de groeten.


Daaaaaaag!



83 keer bekeken4 reacties