#12: I hope they made it

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Lieve Lotkoos,


Hier zit ik dan. Nippend aan mijn freddo espresso in de haven van Mytiline. Het is mijn laatste week op Lesvos en het idee dat ik hier over een paar dagen de boot naar Turkije breekt mijn hart. 


Daar ga ik dan, op naar huis. Mijn thuis. Iets wat ik, zelfs nu ik geen eigen woonruimte meer heb, meer heb dan al die mensen die hier vechten voor hun toekomst. En dat alleen omdat ik een Nederlands paspoort heb. 

Het voelt zo oneerlijk. Een Nederlands paspoort, een paar velletjes papier waarop staat dat ik een Nederlandse ben. Het opent zoveel grenzen die voor hen met een ander paspoort gesloten blijven. Zij die het juist harder nodig hebben om ergens in een veilig land gastvrij te worden verwelkomd. Een gastvrijheid die in Europa steeds meer lijkt af te nemen. 


“Een gezin met vier minderjarige kinderen is vandaag uitgezet naar Afghanistan”, is wat het Nederlandse nieuws vorige week vermeldde. Het deed me pijn dit te lezen. Dagelijks kom ik in aanraking met Afghaanse vluchtelingen. Van gezinnen die enkele jaren geleden hun land zijn ontvlucht tot gezinnen die afgelopen week in Lesvos zijn aangekomen. Gezinnen die alles hebben achtergelaten om hun land te ontvluchten. Een land waar zij zich niet veilig voelen, maar volgens Nederland wel veilig zijn. En dus worden zij teruggestuurd. Waarschijnlijk is zo’n gezin al jaren onderweg en hebben ze al hun spaargeld al deze onderneming besteed. Maar volgens Nederland zijn ze veilig in Afghanistan dus hoppakee terug naar je ‘eigen’ land. Zonder geld, zonder toekomst.

Ik vraag me af of de mensen van het IND onlangs zelf nog in Afghanistan zijn geweest…


Dat de reis van Afghanistan naar Europa niet veilig is, is denk wel algemeen bekend. Vooral de oversteek over zee brengt veel risico’s met zich mee. 

“I hope they made it” is wat een van de andere vrijwilligers tegen me zei. We stonden op de lifejacket graveyard en ze had een zwemvest in haar handen. Een kindermaatje. Haar woorden raakte me. Er is een kindje geweest die dit vest heeft gedragen en of hij of zij het heeft overleefd weten we niet. En dat geldt niet alleen voor dat ene zwemvestje maar voor alle duizenden vesten die op deze vuilnisbelt liggen. En dan te bedenken dat niet eens iedereen die de oversteek maakt de luxe van een zwemvest heeft gekend.

Ook reddingsmissies brengen steeds meer risico’s met zich mee. Het redden van levens op zee kan je zo een gevangenisstraf opleveren. Je hebt vast wel het een en ander meegekregen over Sea-Watch 3 en Carola Rackete. Hier op Lesvos heb ik laatst een bijeenkomst bijgewoond over het criminaliseren van ontwikkelingshulp. Verschillende casussen werden besproken en ervaringen werden gedeeld. Blijkbaar loop ik hier in principe ook het risico door de Griekse politie te worden opgepakt voor mensensmokkel. Gek idee toch?


Ik moet zeggen dat ik me, na het bijwonen van deze bijeenkomst, wel iets onprettiger heb gevoeld. Het werkte ook niet mee dat ik juist die week veel politie op het eiland zag en zelfs een keer ben weggestuurd bij Moria toen ik bezoekers wilde ophalen voor het badhuis. Gelukkig is de situatie op Lesvos voor NGO’s en vrijwilligers redelijk stabiel en zijn wij als kleine organisatie ook helemaal niet interessant voor dit soort politieke fratsen. 


Het is moeilijk dit eiland te verlaten en de situatie achter me te laten. Maar als ik eerlijk ben kijk ik er ook wel naar uit. In zo’n omgeving als hier verlies je gemakkelijk je eigen geluk uit het oog. Het geluk van de ander is namelijk zoveel schaarser. Voor je het weet slijt de rest van je leven op een Grieks eiland werkend aan een betere wereld. Ik moet zeggen dat dat toch zo slecht niet klinkt...


Gelukkig heb de ultieme stok achter de deur. Dé reden om langzaam huiswaarts te gaan. Ik heb namelijk een nichtje op komst! Het duurt nog een paar maanden voor ze er is dus voor die tijd genoeg mogelijkheden voor jou om mij alle kneepjes van het tante zijn te leren. 


Lieve lot, ik had je graag een positiever verhaal gestuurd maar helaas lenen deze omstandigheden zich daar nou eenmaal niet voor. Hopelijk alleen maar leuke, grappige, gezellige en zonnige verhalen in mijn volgende blog.


Veel liefs,

Djoeke (aka Ducka)


*** Voor iedereen die meeleest en graag een steentje bij wil dragen. Donaties voor het badhuis zijn heel erg welkom. Momenteel sparen we voor een nieuwe bus zodat we nog meer vrouwen en kinderen kunnen helpen. Doneren kan hier: https://chuffed.org/project/beckys-bathhouse ***

0 keer bekeken

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.