#13: Turkse thee

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Lieve Jo,


Terwijl Bart en jij hard staan te klussen in jullie nieuwe huis om mijn nieuwe logeerkamer op tijd af te krijgen ben ik rustig begonnen aan mijn terugreis. Istanbul was mijn meest Oostelijke bestemming en nu is het tijd weer Westwaarts te keren. Westwaarts en daarmee huiswaarts maar onderweg ben ik van plan nog heel veel mooie dingen te zien! In deze blog vertel ik je hoe ik aan deze nieuwe fase begon.


Het was nog vroeg toen ik op de ferry naar Turkije stapte en hoewel ik een lange dag voor de boeg had ontbrak het me niet aan goede zin. Na zes weken zou ik eindelijk mijn reis weer gaan vervolgen. Op naar een nieuwe bestemming; een nieuw land, een nieuwe taal, nieuwe mensen, nieuw eten (altijd lekker!) en een nieuwe cultuur. En dat allemaal op een ander continent, op naar Turkije!

In tegenstelling tot mijn verwachting was het meteen duidelijk dat ik in een ander land was toen ik voet aan wal zette in Ayvalik. Niet alleen omdat ik een andere taal om me heen hoorde of andere letters om me heen zag maar de hele vibe voelde anders. Ik had slechts anderhalf uur voor mijn bus van Ayvalik naar Istanbul zou vertrekken en besloot mijn tijd te besteden met een beetje ronddwalen en mijn eerste kopje Turkse thee. Ayvalik is geen grote toeristische trekpleister. Op donderdagen hebben ze markt en daar komen redelijk wat Grieken op af maar verder wordt de stad niet genoemd in de meeste reisgidsen. De man waar ik mijn kopje thee bestelde was dan ook blij verrast een blonde meid te zien en gaf me mijn thee gratis. Op dat moment was ik me nog niet bewust van de sterkte thee cultuur in Turkije en dat bijna alle sociale ontmoetingen samengaan met het drinken van deze hete drank.


De busreis verliep erg soepel, ik denk dat ik mijn hele trip nog niet zo comfortabel heb gereisd. In vergelijking met Albanie en Griekenland was het ook allemaal heel makkelijk. Mijn kaartje had ik vooraf al online gekocht en ik had het plekje met het beste uitzicht uitgekozen, helemaal vooraan. Tijdens de rit werd er tot twee keer toe thee geserveerd en verder heb ik me ook geen seconde hoeven vervelen met het Turkse landschap dat aan me voorbij gleed.


In Istanbul aangekomen stond er een shuttlebus klaar die mij bijna recht voor mijn hostel afzette. Omdat de lange reis (ik was ondertussen al 12 uur onderweg) me toch best moe had gemaakt heb ik die avond alleen een beetje de directe omgeving van het hostel verkend. Ik had een hostel gekozen in het Aziatische gedeelte van de stad en voor de grote toeristische attracties zou ik de Bosperus moeten oversteken. Van deze kant van de stad had ik echter wel een mooi uitzicht op de Westelijke oever waar de lucht prachtig oranje kleurde met de ondergaande zon. 

Her en der stonden mannen op de kade mosselen te verkopen. Ik was hier wel nieuwsgierig naar en toen ik een van de verkopers aansprak om te vragen of ik er eentje mocht proberen stopte hij er voor ik het goed en wel doorhad een in mijn mond. Blijkbaar was op mijn gezicht af te lezen dat ik het wel lekker vond want hij bleef de ene na de ander openmaken en aan me voeren.


De volgende dag besloot ik er vol voor te gaan. Het na ontbijt pakte ik de ferry naar de wijk Karaköy van waar ik over de Galatabrug zo het oud Europese gedeelte van de stad in liep. Op deze brug staan allemaal locals te vissen. De vis die ze vangen wordt later in kraampjes gegrild en met een broodje verkocht. 

Omdat in het oud Europese gedeelte van de stad veel van de highlights van Istanbul te vinden zijn besloot ik me vooral hier op te richten. Ik wandelde door de stad langs de Kruiden Bazaar, keek even binnen bij De Nieuwe Moskee en vervolgde mijn weg langs de Grote Bazaar. Ik moet zeggen dat de bazaars prachtig zijn maar dat ik de straatjes rondom leuker vond om te bezoeken. Hier zijn de prijzen bijna vier keer zo goedkoop en dit is ook waar volgens mij de locals hun spullen kopen. 

Na de bazaars wilde ik een bezoek brengen aan de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. Op mijn weg daar naartoe werd ik echter aangesproken door een groepje mannen. Ze dachten dat ik Amerikaanse was, iets wat ik maar al te graag wilde corrigeren. We raakten aan de praat en dronken een kopje thee. De meeste Turken die ik heb ontmoet wonen niet meer permanent in Turkije. Deze heren waren of geëmigreerd naar Nederland of Duitsland of naar de andere kant van de oceaan, naar Amerika. Cengiz, roepnaam Jay, wilde graag mijn gids zijn en liep met me mee naar de Blauwe Moskee waar hij me het een en ander over vertelde. Op dat moment was de moskee gesloten voor bezoekers in verband met het gebed dus adviseerde hij me naar de Basilica Cistern te gaan, een ondergronds waterbassin uit het jaar 532. Hier namen we afscheid maar niet voor contactgegevens te hebben uitgewisseld om later nog een kopje thee te drinken samen. 


Het was na mijn bezoek aan Basilica Cistern dat ik een rustig plekje zocht in het gras tussen de Blauwe Moskee en de Aya Sofia om even van het uitzicht te genieten en een te bedenken hoe ik de rest van de dag wilde besteden. Het duurde niet lang voor ik gezelschap kreeg. Een jongeman vleide zich naast mij op het gras en probeerde een gesprek aan te knopen. Dit verliep niet heel soepel omdat we geen gemeenschappelijke taal bleken te spreken. Na een paar mislukte pogingen en een selfie besloot hij zijn geluk elders te beproeven. 


Inmiddels was het gebed in de Blauwe Moskee afgelopen en kon ik deze bijzondere moskee van binnen gaan bekijken. Het was hier dat ik een Nederlandse vertaling van de Koran vond. Ik boek dat ik niet wilde laten liggen want zoals je misschien wel weet heb ik nog altijd de ambitie om alle verschillende heilige schriften te lezen. 

Na mijn bezoek aan de blauwe moskee kwam ik Jay weer tegen. Of dit toeval was of dat hij me stiekem had staan opwachten laat ik graag in het midden. Op dat moment had ik hem namelijk nog niet de leugen over mijn relationele status verteld. Dat moment volgde namelijk kort daarna.

“Where is your husband” vraagt Jay wijzend naar de ring om mijn vinger. Na een kleine aarzeling zeg ik “in Amsterdam” en ik draai aan de ring. “So you are really married? Or do you wear it for protection?” bij dat laatste woord maakt hij aanhalingstekens met z’n handen. Ik zeg niet getrouwd te zijn maar wel een vriend te hebben. Niet de waarheid en het voelt niet helemaal comfortabel erover te liegen maar toch voel ik me veiliger met het idee dat Jay denkt dat ik bezet ben.

We dronken een kopje thee (verrassend he) en namen dan voor de tweede keer in korte tijd afscheid. Ik vervolgde mijn weg met het idee het Topkapi Palace te bezoeken. Het paleis bleek helaas al te zijn gesloten en eigenlijk vond ik het ook wel prima.


Terug in het hostel besloot ik mijn avond in de gemeenschappelijke tuin door te brengen en wees ik Jay’s verzoek tot een gezamenlijk dinertje af. De sfeer in het hostel was gemoedelijk, er waren veel solo reizigers en ergens in een hoek van de tuin was een studente bezig met opnames voor haar documentaire. Ze bleek een documentaire te maken geïnspireerd op ‘Humans of’ en interviewde verschillende mensen die het hostel bezochten. Ze vroeg of ik ook deel wilde nemen en die kans liet ik natuurlijk niet zomaar voorbij gaan. Haar vragen gingen over bepaalde kernwaarden. Ze vroeg me hoe ik denk over liefde, familie, pijn en verandering. Ik moet zeggen dat de antwoorden me bijzonder gemakkelijk te binnen schoten. Als de documentaire klaar is kunnen we hem wel samen kijken…


In het hostel heb ik ook Savy leren kennen. Savy is 22 jaar en zeven jaar geleden met zijn familie gevlucht uit Syrië. Hij woont, werkt en studeert in Istanbul. Zijn opleiding kan hij doen dankzij een scholarship en kost en inwoning krijgt hij in ruil tegen vier dagen werken in het hostel. Omdat hij, na zeven jaar, nog steeds vluchteling is en geen Turks paspoort heeft kan hij Turkije niet verlaten. Hij vertelde me dat zijn situatie hem voor lange tijd depressies had gemaakt maar dat hij nu inzag dat het leven ondanks de oneerlijkheid ook nog mooi kan zijn. Zijn verhaal raakte me en omdat hij (voorlopig) Turkije niet kan verlaten beloofde ik hem terug te komen naar Turkije. In de tussentijd zal hij me helpen Arabisch te leren. Hij houdt van fotografie en we hadden het wilde idee samen naar Syrië te gaan als journalistiek duo. Dit is een van de 100 plannen die ik heb voor wanneer ik weer terug ben en een volgende reis ga plannen.


Op mijn laatste dag in Istanbul heb ik weinig ondernomen. Samen me Savy heb ik een paar tweedehands winkels bezocht en daarna ben ik naar het eindstation van de Orient Express gegaan om een kaartje te kopen voor de nachttrein voor die avond. Ik was niet de enige van het hostel die deze trein nam en samen met een Duits stel heb ik voor vertrek nog een kebab gegeten bij wat moet zijn ‘de beste kebab van Turkije’. Later in de trein heb ik nog een bezoek gebracht aan hun kajuit om samen een glaasje wijn te drinken voordat ik me in mijn eigen kajuit aan mijn eerste slaaptrein avontuur waagde. Ik moet zeggen dat ik al veel slaapbussen heb meegemaakt in mijn leven en dat een slaaptrein veel spannender klinkt maar eigenlijk 100 keer luxer is. Je hebt een eigen bed met schoon beddengoed en het geluid van de trein werkt (voor mij althans) heerlijk op de melatonine. Het enige jammere was dat we om 2 uur ‘s nachts een uur de trein uit moesten voor de douane en dat ze daarna nog tot half 5 ‘s ochtends 6 keer langs zijn gekomen voor ticket- of paspoortcontrole.


Gelukkig ben ik uiteindelijk in Sofia aangekomen al was het dan niet helemaal uitgerust. Vanaf hier ga ik op zoek naar een bergdorp om me even helemaal onder te dompelen in de natuur en mijn conditie weer op pijl te brengen met een paar stevige hikes. Ik hoop je hier de volgende keer meer over te kunnen vertellen.


Heel veel liefs en tot gauw!


Djoeke



0 keer bekeken

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.