#14: Homecoming

Lieve Juanita,


Het is inmiddels een maand geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven en daarmee de hoogste tijd voor een nieuwe. Er is veel te vertellen over afgelopen maand waarvan ik de eerste twee nog op reis was en de laatste twee thuis heb doorgebracht. Het lijkt me het makkelijkst om maar gewoon bij het begin te beginnen, vind je ook niet?


Zoals in mijn laatste blog vermeld was ik na de hectiek van Lesvos en Istanbul op zoek naar een rustig bergdorp waar ik even helemaal tot mezelf kon komen. Dit vond ik in het pittoreske Bansko, een bergstadje aan de voet van het Pirin gebergte. De reis hiernaartoe begon al rustig toen ik besloot de langzame trein te nemen. Zes uur lang tuffend door een prachtige omgeving met schattige dorpjes en hele vriendelijke mensen. De lokale bevolking in deze omgeving sprak nauwelijks Engels maar dat weerhield ze er niet van een praatje met me aan te knopen, zo sprak de machinist me aan en vroeg met handen en voeten of ik niet even een kijkje wilde nemen in de bestuurderscabine van deze stoomtrein. Voor ik het wist (ja er gebeurde op deze reis veel voordat ik het wist) mocht ik zelf plaatsnemen achter het ‘stuur’ en heb ik voor zo’n klein half uur de trein mogen besturen. Dankzij mijn ervaring bij het GVB wist ik de dodemansknop gelijk te herkennen wat veel indruk maakte bij mijn mentor.


Bankso zelf voldeed precies aan mijn wensen. Het is een schattig skiplaatsje met een prachtige wandelomgeving. Uiteindelijk heb ik hier vier nachten doorgebracht en een paar hele mooie hikes gemaakt. Wat ook wel lekker was, is dat ik voor het eerste in lange tijd zowel mijn slaapkamer als mijn badkamer niet hoefde te delen want de goedkoopste accommodatie in Bankso was een hotel. 


Na Bankso begon de tijd toch wel een beetje te dringen. Eigenlijk had ik nog maar 10 dagen om naar Nederland te komen en je opa te verrassen. (Iets wat overigens uiteindelijk niet is gelukt.) In eerste instantie wilde ik graag via Noord-Macedonië, Kosovo en Servië richting huis maar dat bleek te omslachtig, vooral ook omdat je van Kosovo niet rechtstreeks de grens naar Servië over kan omdat Servie Kosovo niet erkent als land. Na lang dubben besloot ik Zuidoost Europa maar achter me te laten en in een lange rit door te reizen naar Polen. Deze lange rit werd twee lange ritten met een paar uur durende overstap in Boedapest waar ik me heerlijk heb vermaakt in een van de prachtige badhuizen.


Omdat de bergen in Bulgarije zo’n goede indruk bij me hadden achtergelaten heb ik zo’n zelfde gebied opgezocht in Polen. Het tatra gebergte op de grens met Slowakije werd mijn volgende bestemming. De natuur hier was net zo prachtig als in Bulgarije maar waar ik in Bulgarije af en toe mijn mede toeristen miste (wie zou mij vinden als ik van een cliff zou vallen?) moest ik in Polen sommige wandelpaden links laten liggen omdat er gewoon rijen stonden. 


Met nog een week te gaan moest ik nu toch echt een besluit maken over hoe thuis te komen. Werd het via Krakau naar Praag, Berlijn of toch Wenen? Geheel onverwachts deed een andere optie zich aan. In de kroeg ontmoette ik twee nederlandse jongens die op roadtrip waren. Zij zouden twee dagen later naar Leipzig gaan en hadden wel een plekje over in de auto. Zo’n kans kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan en daar zat ik dan twee dagen laten op de achterbank van een Alfa Romeo.


Voordat het zover was heb ik nog wel Krakau en omgeving verkend. Hierbij hoorde ook een bezoek aan Auschwitz-Birkenau en wat ik hier heb gezien ga ik niet eens proberen onder woorden te brengen want dit was op alle mogelijke fronten onvoorstelbaar. Zelfs na het gezien te hebben kan ik nog steeds niet bevatten wat zich daar heeft afgespeeld. Als jij later groot bent neem ik je er een keer mee naartoe, want zoals de gids daar zei “these atrocities must never happen again and the only way ensure it doesn’t, is to never forget”.


In Leipzig heb ik maar een nacht doorgebracht. Als verrassing eerder thuiskomen zat er al niet meer in maar een etentje met de complete familie wilde ik echt niet laten schieten. Gelukkig is Leipzig ‘het nieuwe Berlijn’ en kon ik deze ene nacht ten volste benutten in een of andere donkere discotheek wat de Berghain van Leipzig zou moeten zijn. Na twee uur te hebben geslapen moest ik helaas alweer uitchecken en zo werd ik gedwongen om toch nog wat van de stad te zien. Ik was ervan overtuigd dat dit slaapgebrek me zou helpen bij het slapen in de nachtbus naar Amsterdam maar dit bleek helaas niet het geval. Ik ben wel eens uitgeruster teruggekomen van vakantie.


Ondertussen ben ik dus alweer ruim twee weken terug en de tijd vliegt nog net zo hard voorbij als dat het deed op vakantie. Waarmee? Met koffiedates, lowlands, BBH recruitment, bierdates en familiebezoek. En toen was er ook nog die hittegolf en moest ik drie dagen heel hard op het strand aan m’n tan werken. 



Voor de komende tijd staat er ook alweer genoeg op de planning. Van 6 tot 17 september ga ik terug naar Lesbos om de coördinator te vervangen tijdens haar vakantie en voor daarna staat al een sollicitatie gepland bij vluchtelingenwerk Nederland. Ook zal ik af en toe bijspringen bij Taco’s en Tequila van Aram en ben ik een beetje bezig met een businessplan voor een eigen onderneming. Verveling zit er de komende tijd dus niet in. En dan kom jij ook nog eens om de hoek kijken eind november en wordt ik fulltime tante! Daar kijk ik nog wel het meeste naar uit.


Dus, lieve kleine meid, blijf jij nog maar even lekker zitten waar je zit. Ik wacht met smart op je maar ben nu nog even drukdrukdruk ;)


Veel liefs,

Tia Djoeke

60 keer bekeken2 reacties

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.