#15: Back again

Bijgewerkt: sep 19

De reis die me afgelopen keer ruim negen weken heeft gekost leg ik nu in slechts enkele uurtjes af. De piloot benoemt de route. Eerst richting Kroatië, dan via Belgrado naar Sofia en tot slot over de Egeïsche zee naar Lesbos. Onder me zie ik landschappen voorbij schieten die ik beter ken vanaf de grond dan vanuit de lucht. 


Het maakt me op een vreemde manier bewust van het verstrijken van tijd en de waarde hiervan. In de Westerse samenleving zijn we zo zuinig geworden op tijd dat het als zand door onze vingers lijkt te glippen. Tijd lijkt typisch zo’n element dat je alleen maar sneller verliest naarmate je harder knijpt. 


Laatst zag ik met mijn zus een kookprogramma waarin tijd de belangrijkste ingrediënten van een recept werd genoemd; tijd en ambacht. Waarbij de tweede niet zonder de eerste kan bestaan. In reizen weet ik tijd ook steeds meer te waarderen. Een fietstocht van 2 uur is redelijk normaal en ook hoor je me niet meer klagen wanneer ik 40 minuten op een overstap moet wachten. Wanneer zijn we zo zuinig geworden op tijd? Alles moet tegenwoordig maar snel gaan, efficiënt zijn en wachten lijkt de zwaarste beproeving van de moderne wereld te zijn.


Tot mijn eigen verbazing voelt Lesbos als thuiskomen. Op de automatische piloot rij ik door Mytilini. De straten zijn me bekend, de bakkersvrouw begroet me als een oude bekende, en de sporen van mijn eigen vandalisme zijn nog zichtbaar. (Lichtelijk aangeschoten heb ik destijds per ongeluk een telefooncel om laten vallen door erop te klimmen). 

Ik heb de komende dagen het appartement en de auto van Ulli (de coördinator van het badhuis) tot mijn beschikking en zal de eerste paar dagen in Petra in het Noorden van Lesbos verblijven. Hier houdt mijn vader met zijn vrienden vakantie en ze hebben een slaapbank voor me waarop ik kan crashen.

De route van Mytilini naar Petra is prachtig en ik vraag me af waarom ik dat mijn vorige bezoek niet zo heb beleefd. Destijds zag ik de schoonheid van Lesbos niet en vond ik het eiland vooral dor en droog, maar deze keer ben ik onder de indruk en geniet ik van het uitzicht. 

De dagen in Petra zijn heerlijk en bijna vergeet ik dat ik hier hoofdzakelijk met een andere reden ben. Van de vluchtelingencrisis is aan deze kant van het eiland weinig te merken, best vreemd want dit is wel de kant waar het gros van de boten arriveert. 



Op maandag is het tijd om naar Mytilene te vertrekken en ‘s avonds maak ik kennis met de vrijwilligers waar ik de komende week mee zal gaan werken. Het voelt een beetje gek om weer terug te zijn in het vrijwilligers appartement, deze keer ben ik niet de vrijwilliger maar de coördinator, een rol waar ik nog een beetje aan moet wennen.

De week in het badhuis verloopt prima. De meiden zijn stuk voor stuk toppers en ik had me geen beter team kunnen wensen. Gelukkig ook maar want zoals ik gewend ben van het leven op Lesbos staat er altijd wel een verrassing voor de deur. De ene dag was dit letterlijk zo toen de pandjesbaas opeens met z’n verfpot voor de deur stond om de voordeur te verven. Er geen rekening mee houdende dat wij een safespace zijn voor vrouwen en dat mannen dus niet welkom zijn tijdens de reguliere openingstijden. Uiteindelijk hebben we dit kunnen oplossen door het ophangen van douchegordijnen maar het was wel weer even schakelen.


Vanwege de lange wachtlijst met doorverwijzingen van Artsen zonder Grenzen besloot ik een extra dag open te gaan. Op maandag gingen we met een klein team aan de slag om in totaal vijf families te ondersteunen bij de behandeling van schurft. Dit resulteerde in een erg lange en zware dag waarbij maar liefst 22 wasjes werden gedraaid. Het behandelen van schurft voelt een beetje als dweilen met de kraan open. Door een extra dag open te gaan konden we vijf families helpen maar aan het einde van de dag sloten er weer zeven nieuwe families aan in de wachtrij. 


Aan het einde van de week kwam Ulli weer terug en kon ik mijn verantwoordelijkheden weer overdragen. Aan de ene kant heel fijn maar net als vorige keer vertrok ik ook nu met gemengde gevoelens. Wederom had ik het idee niet voldoende te hebben gedaan en had ik graag willen blijven maar aan de andere kant wist ik ook dat het goed was om terug te gaan. Ik liet alles achter in goede handen en voor de komende tijd stonden er meer als genoeg vrijwilligers op de planning om de boel in goede banen te leiden.


Inmiddels ben ik alweer een maand ‘thuis’ en ik moet eerlijk toegeven dat een volgend bezoek aan Lesbos alweer in de planning zit. De winter komt eraan en hoewel Lesbos misschien een mediterraans beeld oproept kunnen de winters er erg koud zijn. Hulp in de vorm van tenten, slaapzakken en winterkleding is dus hard nodig. Mijn plan is om met een busje vol donaties die kant op te rijden en daarbij heb ik jullie hulp nodig. Ben jij, of weet jij iemand met een bestelbusje die deze voor de maand november wil uitlenen of wil je een donatie doen (in de vorm van spullen of geld) laat het me dan alsjeblieft weten. Samen helpen we Lesbos de winter door! 



81 keer bekeken

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.