#7: Lopen was sneller geweest

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Hey Suuz,


Het was 14 maart 2014 toen ik op het vliegtuig naar Bogota stapte om twee maanden in m’n eentje door Colombia te reizen. Het was 16 maart 2014 toen ik jou ontmoette en het was maar liefst zeven weken later dat we in het zuiden van Colombia afscheid namen.

Ik zie ons nog zo staan, op het busstation van Cali, met allebei ons eigen busticket in ons hand. Een busticket waar voor het eerst sinds we elkaar hadden ontmoet een andere eindbestemming stond. Jij ging naar Ecuador om je zusje te meeten en ik zou via de Amazone naar Brazilië reizen voor het WK voetbal.


Nu, ruim vijf jaar later, was het weer zo ver. Op een ander continent en met een andere reismaat weliswaar maar weer was er zo’n afscheid op een busstation. Na ruim twee weken met Merel te hebben gereisd scheidden onze wegen. Haar weg leidde haar terug naar Amsterdam om aan een nieuwe baan te beginnen en mijn weg bracht me naar Kroatië om mijn reis alleen te vervolgen.

Omdat Merel’s trein pas iets voor middernacht vanaf Ljubljana zou vertrekken en mijn volgende bestemming op nog geen 40 kilometer van onze huidige accommodatie was dachten we nog de hele dag samen te kunnen doorbrengen. Helaas mocht dit niet zo zijn.i

In tegenstelling tot wat je mag verwachten van twee volwassen vrouwen (ja ik bedoel Merel en mezelf) hadden we niet geleerd van onze ervaringen met het openbaar vervoer in Slovenië en begonnen we met (wat later bleek onterecht) vertrouwen aan onze rit.


De gastvrouw van de accommodatie was zo lief om ons naar het dichtstbijzijnde treinstation te brengen (al vind ik het discutabel of je een enkel spoor met een verlaten gebouw een station kunt noemen) en vanaf hier bracht een treintje ons in slechts zeven minuten naar Ilirska Bistrica. Tot nu toe leek alles soepel te verlopen…


Aangekomen in Ilirska Bistrica (wat wij dachten dat een stadje was maar niet veel groter leek dan Noordwijk) informeerde we bij de informatiebalie van de trein over hoe onze reis te vervolgen. Voor Merel was het geen probleem, er waren die dag nog een paar treinen die naar Ljubljana gingen. Voor mij was het echter wel problematisch, er was dagelijks maar één trein naar Rijeka en dat was om half acht ‘s ochtends. Optie twee was de bus. De dame van deze informatiebalie keek me twijfelachtig aan toen ik vertelde waar ik heen wilde. Er waren geen bussen die kant op en ook niet naar de grens. De gebaarde dat ze wel even een belletje zou plegen en kwam terug met de mededeling dat er over 20 minuten een bus zou komen. In plaats van nog een hele dag samen doorbrengen hadden Merel en ik nog maar 20 minuten. Na gehaast nog ergens een broodje te hebben gehaald kwam er een klein personenbusje aangescheurd met daarin een druk gebarende buschauffeur. Merel en ik gaven elkaar nog een knuffel voordat ik (in wat later een schoolbus bleek) instapte en zo snel als de bus was verschenen was hij ook weer vertrokken.


Nog geen 15 minuten later werd ik langs de kant van de weg gedropt met de mededeling dat het nog maar een kilometer lopen was naar de grens, dus hop daar ging ik. Na een kilometer langs de autoweg te hebben gelopen zag ik de grens, maar dit was even anders dan ik had verwacht. Ik weet niet wat ik wel had verwacht want het is tenslotte Europa en geen Zuid-Amerika maar het enige dat ik zag waren van die auto poortjes en niets voor voetgangers. Dus daar liep ik, richting zo’n hokje om te vragen waar ik me kon melden. Het vreemde was dat ze me, behalve dat ze me een beetje gek aangekeken, gewoon behandelde alsof ik in een auto zat. Ik moest bij hetzelfde poortje mijn paspoort laten zien en mocht daarna onder de slagboom door.

En daar was ik, in niemandsland. Een kilometer verder was de douane van Kroatië en hier ging het vrijwel hetzelfde, al waren ze wel wat achterdochtiger en vroegen ze zich af wat een meid zo alleen lopend bij de grens kwam doen. Ik vroeg mezelf op dat moment hetzelfde af.


Gelukkig zou het vanaf nu nog maar twee kilometer tot het eerstvolgende busstation zijn en in gedachte zat ik al comfortabel en wel in de bus naar Rijeka. (Ik moet hierbij vermelden dat het die dag ook geen fantastisch weer was.) Helaas, wederom was ik te optimistisch geweest over het openbaar vervoer. Het busstation bleek enkel een bushalte te zijn. In eerste instantie leek ik nog wel geluk te hebben aangezien mijn bus al over een uur zou komen en ik in de tussentijd lekker een biertje kon drinken bij het plaatselijke cafe. Ik had ze hier failliet kunnen drinken als ik op de bus was blijven wachten want wat bleek, de bushalte was opgeheven. Dus maar weer aan de wandel. Inmiddels vroeg ik me af of ik nog wel voor het donker op mijn bestemming aan kon komen en overwoog ik om toch maar weer te gaan liften. Maarja, om te liften heb je passerende auto’s nodig en ook die waren schaars.

Gelukkig kwam er uiteindelijk een bus langs, zij het wel in tegengestelde richting, en van deze vriendelijke meneer mocht in instappen omdat hij aan het eind van zijn shift naar Rijeka zou rijden en dan zat ik tenminste wel warm. Een aanbod waar ik maar al te graag op in ging.


De eindstand? 40 kilometer, 6 uur, 4 voertuigen en 80 cent (uit medelijden hoefde ik geen een keer voor de bus te betalen) later ben ik veilig en wel in Rijeka aangekomen. Lopend was ik er sneller geweest.


Inmiddels is deze blog bijna net zo lang als de zojuist beschreven reis dus ik wil het hier graag bij laten. In mijn volgende blog vertel ik hoe het nu met me gaat (en of ik geleerd heb van bovenstaand avontuur).


Veel liefs,


Djoeke


PS. Sorry voor de oninspirerende foto’s bij deze blog maar zo was het nou eenmaal.



64 keer bekeken3 reacties

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.