#8: Wat een onzin, het gaat prima!

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Leafe tante Do,


Toen jij me erop attendeerde dat het alweer een tijdje geleden was dat ik een blog had gepost had je vast geen blog verwacht over een ellendig grensverhaal. Je vroeg je af waar ik was, waar ik al allemaal was geweest en hoe het met me ging. In deze blog zal ik je antwoord geven op die vragen.


Nadat ik eindelijk in Rijeka was aangekomen had ik wat tijd nodig om te wennen aan het alleen zijn. Na twee weken fulltime met Merel te zijn geweest was dat wel even wennen. Mensen zeggen wel eens dat je jezelf echt leert kennen op reis, dit was iets waar ik altijd een beetje sceptisch over deed. Ik vond het zo’n typische millennial opmerking in het kader van even lekker jezelf vinden. Maar die eerste twee dagen zonder Merel heb ik mezelf toch wel echt een beetje beter leren kennen. Waar ik met Merel nog alles wat in me opkwam gewoon uitkraamde voelde dat toch een beetje gek zo in m’n eentje. En wanneer je je gedachtes niet uitspreekt realiseer je je opeens wat een onzin je over het algemeen produceert, dat is althans wat ik over mezelf heb geleerd…

Bij deze wil ik daarom ook mijn excuses aanbieden aan Merel. Sorry voor alle onzin en ik vergeef het je als je af en toen gewoon niet luisterde… ;)


Na Rijeka ben ik via de kust naar het Zuiden gereisd en heb ik in Zadar, Sibenik, Split en Dubrovnik overnacht. Ik heb ontdekt dat zolang je tussen de grote steden reist het openbaar vervoer een betrouwbare manier van transport is. Gelukkig heb ik ergens in Kroatië ook een fransoos ontmoet die met een camper richting Griekenland reist en die me af en toe een lift geeft waardoor ik van de gebaande paden kan gaan. Zo ben ik met hem en een Nederlandse meid (haar naam is Ruth) naar Dugi Otok geweest, een eilandje voor de kust van Zadar. Toen we aan het einde van de dag ons welverdiende biertje dronken, verloren we de tijd uit het oog (waarvan ik de schuld kreeg want ik zou zogenaamd te gepassioneerd over boeken hebben gepraat) en miste we op maar een paar minuten de ferry. Net toen we ons erbij neer wilde leggen dat het een heel knus avondje in de camper zou worden, attendeerde een local ons op de de catamaran die mij en Ruth wel naar het vaste land kon brengen. Ik moet zeggen dat we stiekem wel blij waren toen we én sneller aankwamen dan de gemiste ferry, en op een betere locatie arriveerde en lekker in ons ‘eigen’ bed konden slapen.


Met hetzelfde gezelschap (plus een vriendin van de Fransoos die een week op bezoek was) hebben we ook het Krka National Park bezocht. Een park met tientallen kleine watervallen. Nadat we hier met z’n allen een heerlijke visschotel hebben verorberd, waarbij ik letterlijk de pan heb uitgelikt en Ruth tot haar grote spijt een vissenoog heeft geprobeerd, werden we allemaal netjes thuisgebracht met de camper. Op dat moment wist ik nog niet dat ik later nog veel meer lol zou gaan hebben met deze fransman en zijn camper...


Zelf ben ik na Split nog naar Dubrovnik geweest. De stad die vooral bekend is  geworden door Game of Thrones. Toevallig was ik hier op een maandag en werd de nieuwste aflevering uitgezonden in een kroeg. Deze kans kon ik natuurlijk niet laten schieten en het was heel maf om je te realiseren dat je je in het decor bevindt terwijl je naar datzelfde decor kijkt.


Voordat ik door zou reizen naar Montenegro, waar de Fransoos mij weer zou meeten met zijn camper, heb ik nog een paar dagen in Mostar (Bosnië en Herzegovina) doorgebracht. Dit was een hele bijzondere ervaring, de stad voelt anders dan alle andere steden waar ik tot nu toe ben geweest en je ziet en voelt de recente oorlog nog overal om je heen. De stad is prachtig maar de geschiedenis erg droevig. De broer van mijn host gaf mij en mijn medereizigers een rondleiding door de stad en vertelde zijn verhaal en zijn herinneringen aan de oorlog. Hij liet ons ook speciale plekken zien die een belangrijke rol hebben gespeeld in de oorlog. Zo is er de bekende brug in Mostar die tijdens de oorlog werd verwoest en daarna in originale staat is hersteld en er is de Sniper Tower. Dat laatste is een hoog gebouw wat eigenlijk een bank had moeten zijn maar wat nooit in gebruik is genomen en in de oorlog door scherpschutters werd gebruikt. Dit gebouw is een lelijke herinnering aan de oorlog en je vraagt je af waarom het er nog staat. Vanwege alle graffiti kunt binnen schijnt het een toeristische attractie te zijn, al kun je hier je vraagtekens bij hebben. Omdat we toch nieuwsgierig waren zijn we met een clubje uit het hostel naar binnen gegaan. Helaas heb ik nooit meer dan de eerste etage gezien want net op het moment dat ik me bovenop het hek bevond werd ik door de politie gegrepen en hield mijn uitstapje op. Na drie dagen in de cel op water en brood te hebben geleefd… Neehoor, grapje, ik werd wel weggestuurd door de politie maar gelukkig kwam ik er met een waarschuwing vanaf.

Ik had graag langer in Bosie willen blijven om het land, de mensen en de geschiedenis beter te leren kennen maar het weerbericht was slecht en in Montenegro wachtte mij een lift met de camper. Gelukkig is Bosie niet heel ver weg en ik na juni geen plannen meer dus kan ik altijd nog terug gaan.


Het is inmiddels alweer zes dagen geleden dat Pierre (ja de Fransoos heeft een naam) mij oppikte in Kotor in Montenegro en inmiddels zitten we aan de kust in Albanië. Montenegro was prima en ik doe het nu waarschijnlijk te weinig eer aan maar op dit moment ben ik helemaal vol van Albanië en dat wil ik graag delen. We zijn hier twee dagen geleden aangekomen en zodra je de grens overgaat heb je het idee dat je Europa hebt verlaten. Waar Slovenie, Kroatie en Montenegro nog redelijk West Europees aanvoelen heb ik bij Albanië echt het idee dat ik in de Balkan ben. Voor mij is het in ieder geval alles wat in me bij de Balkan had voorgesteld. (Wat dus een stuk primitiever is dan het in werkelijkheid is.)


Na een korte lunch break in Shkoder zijn we doorgereden naar Kotor waar we de volgende ochtend de ferry hebben gepakt naar Fierze. Bij deze ferry gaat het niet zo zeer om de bestemming maar vooral om de reis en dat hebben we geweten. De rit duurde bijna drie uur en was fantastisch. Naast het prachtige uitzicht was er ook een feestje van studenten gaande op het bovendek met lokale muziek en dans wat alleen maar bijdroeg aan de sfeer aan boord. Ook hebben we kennisgemaakt met de gehele bemanning, en werden we uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van de kapitein dat de volgende dag plaats zou vinden.


Afgelopen nacht hebben we ergens aan een rivier in de buurt van Valbone overnacht. Gewoon in het wild, naast een rivier met af en toe alleen een paar geiten op bezoek. Kampvuurtje erbij van zelfgesprokkend hout en een flesje lokale wijn, en als je nu al jaloers bent, ‘s ochtends werd ik gewoon gewekt met vers gebakken crêpes…


Vandaag hebben we de hele dag door de bergen gereden wat ook weer prachtig was. Het lijkt alsof de seizoenen zich tijdens zo’n rit afwisselen. Van donkergroene loofbomen naar rode aarde en van een turquoise rivier naar herfstkleurige naaldbomen, en dan op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en een goede playlist. Een betere manier van reizen dan met de bus als je het mij vraagt.


Natuurlijk hebben we ook met tegenslagen te maken. Zo waren alle campings aan het strand waar we vannacht wilde overnachten nog gesloten en was het strand zelf één grote vuilnisbelt. Gelukkig hadden we voor vannacht weinig eisen, zo wilde we vooral wifi (zodat ik eindelijk deze blog kon schrijven) en dat is gelukt (want ik schrijf nu mijn blog!).


Ik hoop dat mijn blog al je vragen heeft beantwoord en ik beloof bij deze dat ik beter mijn best zal doen met het up to date houden van mijn website. (Als ik het nou wat minder druk zou hebben zou het misschien wel lukken.)


Veel liefs en een knuffel voor Kjirro!


0 keer bekeken

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.