#9: the Princess of Amsterdam

Bijgewerkt: 15 okt 2019

Hihahallo Lola,


Ik heb een verhaal waarvan ik denk dat je het wel kan waarderen...


Lim en ik zaten in de bus onderweg naar de teleférico toen ik aan de praat raakte met Ergys. Ergys is een Albaneese televisieproducent en acteur en een groot fan van Amsterdam. Hij was dan ook blij verrast dat hij naast een Amsterdamse is de bus was beland, vooral omdat hij tijdens zijn bezoek aan Amsterdam in 2018 geen enkele Amsterdammer had ontmoet.

We kletsen wat en hij drukte me op het hart bovenaan de teleférico naar Arnold (de manager) te vragen. Hij zou ons wel rondleiden en gratis een potje minigolf laten spelen. Na nog wat tips en contactgegevens te hebben uitgewisseld waren we al bij zijn halte aanbeland en verliet Ergys de bus.

Een paar haltes later wilden Lim en ik ook de bus verlaten, ik dacht namelijk te weten waar we heen moesten, maar we werden kordaat teruggeroepen door de ticketman (hier in de bussen heb je naast de chauffeur ook een man die geld ophaalt, de ticketman dus), of we nog even wilde blijven zitten zodat hij ons bij de goede halte af kon zetten. Goede service he!


Eenmaal bovenaan de teleférico sloeg het weer snel om. Donkere onweerswolken ontnamen ons het uitzicht en waar Lim in de stad nog erg tevreden was met haar keuze voor de korte broek was deze nu toch wel echt wat te fris. Voor we aan de afdaling met de teleférico begonnen deden we nog een bescheiden poging de groeten van Ergys over te brengen aan Arnold maar bij het noemen van die laatste naam was de paniek op de gezichten van de medewerkers te lezen. De manager halen? Waarom dan? Moesten ze hem bellen? We besloten het er maar bij te laten en in de gondel naar beneden te stappen.


Halverwege de 20 minuten durende rit kwam de gondel plots stil te hangen. Dit leidde tot een kleine paniekaanval, vooral toen we de onweer langzaamaan dichterbij hoorde komen. We hadden die ochtend met taart Lim haar verjaardag ingeluid en geproost (met koffie) op het overleven van de club van 27 maar opeens leek de club van 28 dichterbij dan ooit. Na een kleine vijf minuten kwam de gondel gelukkig weer in beweging en kon onze afscheidsvideo worden gewist.


Omdat het Lim haar verjaardag was hadden we besloten die avond uitgebreid uit eten te gaan. Online hadden we een restaurantje gevonden met hele goede reviews en waarover stond vermeld dat je alleen hoefde te kiezen tussen vlees en vis en dat er verder geen menukaart was. Dit klonk ons als muziek in de oren aangezien het kiezen van eten hier de enige activiteit is die tot stress kan leiden. Alles klinkt heerlijk, alles klinkt spannend en het liefst wil je alles proberen. Beter dus om je gewoon te laten verrassen. Het restaurant was ontzettend knus, het eten heerlijk en de jongen in de bediening ontzettend attent. Toevallig was zijn naam ook Arnold. Nadat hij ons na het dessert nog een laatste glaasje wijn had ingeschonken vroegen we hem waar we het beste onze avond konden vervolgen. Hij wilde het ons wel vertellen maar liever nog gewoon laten zien. Dus toen ook de laatste gasten het restaurant hadden verlaten liepen we met z’n drieën naar Dada, een populair cocktailbar. Zo waren we uiteindelijk toch nog met Arnold op pad. We lieten Ergys weten dat we daar zouden zijn en een klein half uur later voegde hij zich bij ons. Ik had hem eerder in de bus vertelt dat Lim jarig was en dat had hij onthouden want hij had een klein cadeautje voor haar meegenomen, snap je nu wat ik bedoel als ik het over die lieve en attente Albaniërs heb? (De vriendelijkheid die wij ooit in Cyprus hebben ervaren komt erbij in de buurt…)


We spraken over Tirana en over Amsterdam. Over de overeenkomsten (het zijn er weinig) en de verschillen. We hadden het over ons werk en onze toekomstplannen.

Mijn toekomstplannen gaan op het moment niet verder dan 10 juni, de dag dat jij weer terugvliegt vanaf Athene en ik weer in m’n eentje verder moet. Ik vertelde dit aan Ergys en zei dat daarna alles weer mogelijk is. Misschien reis ik wel verder door oostwaarts, richting Georgie en Armenie, zak ik af naar het zuiden, naar Israel en Jordanie, vlieg ik toch terug naar Nederland of misschien kom ik wel weer terug naar Albanië. Dit land heeft namelijk echt wel een beetje mijn hart gestolen.

Als art director van een Albanese televisieshow droomt Ergys naast het runnen van een entertainmentprogramma op een cruiseschip ook van een eigen televisieshow, en een paar uur (en enkele drankjes) later was deze nieuwe televisieshow in kannen en kruiken. The Princess of Amsterdam, een realityshow met niemand minder dan mijzelf in de hoofdrol. De serie zou gaan over hoe ik als Amsterdamse me zou settelen in Tirana, klinkt als een echt kijkcijferkanon vind je niet? Misschien dat ik het toch maar serieus moet overwegen.


De avond was erg gezellig en bij het sluiten van de bar besloten we ergens anders nog een drankje te drinken. Zo kwamen we terecht in een kroeg met live muziek. De band die speelde was de huisband van de nationale talkshow (een soort Albanië draait door) en na hun optreden besloten twee bandleden zich bij ons gezelschap aan te sluiten. Iedereen wilde natuurlijk met deze toekomstige realitysterren op pad ;). Met deze markante verzameling Albaniërs hebben we tot in de vroege uurtjes gedanst tot ook de laatste club zijn deuren sloot en het tot onze ontdekking ook al licht was buiten. Dat was even slikken aangezien we de volgende dag zouden uitchecken en we ons realiseerde dat we maar heel kort zouden kunnen slapen.


Gelukkig hebben we ook the day after overleeft en voornamelijk kunnen lachen om onze eigen ellendige kater. Ik moet zeggen dat een vette Byrek (spinazietaart) een goed katermedicijn is.

Nu zitten we in Berat en zijn we na een goede nacht slapen weer helemaal topfit voor een ochtendwandeling waarna we doorgaan naar de kust. Eindelijk een dagje strand en bijkleuren want tot nu toe heb ik alleen mijn enkels en gezicht kunnen bronzen. Lim daarentegen doet het beter en volgt jouw advies braaf op, het dragen van een korte broek bij de elk straaltjes zonneschijn. Misschien dat ik dat toch ook maar moet proberen, zodat als we over twee weken samen op het Griekse strand liggen je wel kunt zien wie er al zeven weken op pad is en wie net uit het grijze Nederland aan is gekomen.


Tot over twee weken! Liefssssss,


Djoeke (the Princess of Amsterdam)


PS: Wil je als je deze kant op komt een weekendkrant voor me meenemen?

PPS: De foto’s/video’s van het uitgaan zijn niet geschikt om met een groter publiek te delen dus in deze blog alleen wat sfeerbeelden van Tirana en Berat.




72 keer bekeken5 reacties

Wees, wees mens, wees blij mens, wees blij - toe - mens, wees blij, blij.